دست تقدیر را

چه بی محابا

هوس افتادن دارند

خش خش کنان

می رقصند در باد پاییزی

بوسه بر

گام هایی از جنس اهالی امروز

بودن

شدن

رفتن

این است آزمون حیات

تا بیله سن ندیر آجی دردلریم

کیمه دییم من بیر عاشیقم

یار یوخومدی بیر یارا من طالبم

گجه گونوز ایشیم الوب آغلاماخ

ناماز اوسته الاهیما یالوارماخ

هر گجه لر بیر آی منیم یولداشیم

تهلییمده قلم منیم سیرداشیم

حیاتیمدا ایستک لریم چوخودی

 آما حیف کی اللریم بوشودی

یاشایش ده هرکس کی غفلت ده دیر

اومور بویی همیشه حسرت ده دیر

بیماری ام جسمم را فرسوده کرده است.آنقدر ضعیف  که یارای سرپا ایستادن ندارم.از درس و دانشگاه باز ماندم.تا بیماری سراغمان نیاید قدر سلامتی مان را نمی دانیم.این رسم زمانه است.

فرصت تفکر می یابم و به قلم و کاغذ پناه می برم. در گوشه ای یله می شوم.به سال های سپری شده عمرم،به دیروزهایم و به دوران تحصیلم رجوع می کنم.نمی دانم چرا به نداشته هایم در آن دوران فکر می کنم.لباس هایی که تا سالها می پوشیدم و برایم تکراری شده بودند.جیب های خالی ام و چه بسیار روزهایی که گرسنه به مدرسه می رفتم.پولی نداشتم تا سوار ماشین شوم.لاجرم با پای پیاده مسیرخانه تا مدرسه را می پیمودم.

گذشته را رها می کنم.به سیمای پدر نظر می افکنم.به موهای سپیدش،به قامت خمیده اش و به دستهای پینه بسته اش.چشمانم بارانی می شود و اندوه مرا فرا می گیرد.نگاهم را به سمت مادر عوض می کنم.چین های صورتش کم کم خودنمایی می کنند.قلب بیمارش دلم را می آزارد.سجاده اش را پهن کرده است.نمازش گاهی طولانی می شود.دعاهایش را نمی شنوم.با خود زمزمه می کند.می دانم که از دعاهایش مرا بی نصیب نمی گذارد.هر دو می گویند راضی اند از من.یک بار دیگر عاشق می شوم.عاشق پدر. عاشق مادر.بیماری ام را فراموش می کنم.

التماس دعا

تا بعد...

دلم می خواهد سر و سامانی به نوشته ها ،مقالات و اندک ا شعاری که سروده ام بدهم اما مجالی نمی یابم.فعلا ترجیح می دهم دامنه مطالعاتم را  پربارتر از قبل گسترش دهم.کتاب ها و نوشته ها یی که در کنج قفسه کتابخانه ام جا گرفته اند اما هنوز به سراغ شان نرفته ام.مهمتر اینکه باید روی موضوع پایان نامه  و آماده کردن پروپوزالم کار کنم.به یقین با مطالعه بیشتر و کسب دانش و اطلاعات به قدرت قلمم افزوده خواهد شد.آرزو هایی داشته ام که امروز و فردا کرده ام و تحقق نیافته اند.گاهی خود انتقادی می کنم بی آنکه اعتماد به نفسم ترک بردارد.مهم این است که خودم را قبول دارم و ارزش هایی که بدانها پایبندم.و این خودخواهی نیست.

رویدادها از پی هم می آیند و می روند و به جهان فراموشی سپرده می شوند.اما پرسش های بسیاری در ذهن باقی می ماند و به صورت ی معادله در می آید.معادله ای به تمامی مجهول.حذف نام پادشاهان از کتاب های درسی آیندگان ایران زمین چراهای بسیار با خود دارد.عقل مبهوت است از این اقدام و منطق قبول نمی کند که تاریخ و هویت گذشته مان را آیندگان ندانند.پادشاهان هرچه بودند و هرچه بر این ملک روا داشته اند اکنون در دل تاریخ جای گرفته اند.حق ندارید چراغ راه آینده این مملکت را خاموش کنید .پس چه کسی باید از تاریخ درس عبرت بگیرد.حق دانستن را از این نسل نوپا نگیرید که تاوان هنگفتی برای این اقدام نسنجیده پرداخت خواهد شد.شکوه و عظمت تاریخ این سرزمین بسیار  بیش از اینهاست  که اراده ای بخواهد آنرا از کتب تاریخ بردارد.

بی آنکه تاریخ مان را منکر شویم،نه پادشهی دیگر جلوس خواهد کرد و نه استبدادی تکرار خواهد شد.اتفاقی خواهد افتاد. اتفاقی خوش.ایرانیان در وجودشان روحیه و منش دموکراتیک را تمرین می کنند.آن روز دیر نیست.

در این باره نظر بدهید